[01:37:40] Beste forumgebruikers, In de nieuwsbrief van de Family Factory (een netwerk van ouders die elkaar ontmoeten, inspireren en waar nodig een handje helpen) lazen we een zogenaamde "TopTip" om ruzietjes te voorkomen: "Hoe meer kinderen in je gezin, hoe gemakkelijker je ruzie krijgt. En meestal gaan die ruzies over dagelijks terugkerende dingen als wie er naast papa mag zitten, wie de film van vandaag mag kiezen, wie er de deur mag open doen of wie er in de auto voorin mag zitten. Heel frustrerend voor de kids en heel vermoeiend voor jou. Het schoolidee van 'het kind van de dag' kan helpen. Om de beurt is één van de kinderen 'kind van de dag' en geniet die dag van extra privileges. Om de beurt mogen je kids dus het eerst een snoepje kiezen of in het bed van papa en mama in slaap vallen. Wie er aan de beurt is geef je aan door een kruisje op een gezinskalender of door de foto's van je kinderen aan een lijntje te hangen en met een knijper aan te geven wie het 'kind van de dag' is." Vinden jullie dit een goede methode? Zo niet, hoe lossen jullie het zelf op? We zijn reuze benieuwd naar jullie oordeel. Binnenkort zullen we er zelf een artikeltje over publiceren. (We zullen op dezelfde manier te werk gaan als kortgeleden met het onderwerp "te zware rugtas" dat we voorlegden in de rubriek "Ouders en school". Het artikel vind je op http://www.ouders.nl/mond2013-zware-schooltas.htm .) Alvast bedankt voor jullie input! Henk Boeke - redactie Ouders Online lees meer

[00:57:20] De persoon Jet Bussemaker, of beter gezegd: haar optreden als minister binnen de Nederlandse politieke arena, herinnert mij automatisch aan de bejegening die ik als schoolverlater heb ondervonden van één van mijn oudere zussen. ¨Al het persoonlijke is politiek¨ voegde zij mij bezwerend toe, terwijl zij mij een exemplaar van het Vrouwen Lijfboek in handen duwde bij één van haar bezoekjes aan mijn studentenkamer. Ik zat in het eerste jaar van mijn studie Geschiedenis en zij had mij wel vaker voorzien van wat extra educatief leesvoer. Leergierig als ik ben, stelde ik dit altijd zeer op prijs. Een zeker praktisch nut had haar voorlichting ook wel. Dat moet gezegd. Zelf had mijn zus nog maar kort tevoren een studie achter de rug in één van de sociale wetenschappen; t.w. die van de andragologie / andragogie / agogie. Reeds aan het begin van haar studie was zij lid geworden van de Communistische Partij Nederland (CPN). Tot ontsteltenis van mijn ouders; want toen zij nog thuis woonde, had zij zich nu juist nadrukkelijk gemanifesteerd als een actief lid van hun (Rooms-katholieke) kerk. Zodra zij door op kamers te gaan wonen onder het ouderlijk gezag vandaan kwam, ruilde zij de katholieke kerk echter onverbiddelijk in voor de zogeheten linkse kerk. Haar toewijding aan de communistische partij was al even groot, als vanouds die van mijn moeder aan de katholieke kerk. In haar fanatisme was zij onmiskenbaar een dochter van mijn moeder. Ook evenaarden zij elkaar in hun grondhouding naar mensen van buiten hun eigen club. Beiden waren, zacht uitgedrukt, weinig respectvol naar andersdenkenden. De arrogantie die zij aan de dag legden, kende bovendien een identieke verschijningsvorm: beiden stelden zichzelf onomwonden ten voorbeeld aan de rest van de vrouwspersonen in hun omgeving. Voor hen sprak het alleen maar voor zich om jezelf tot norm te verheffen. Zelf traden zij immers ook in de voetsporen van lichtende voorbeelden? Daar waar mijn moeder op voorbeeldige wijze het id lees meer

[00:00:28] Misschien heeft iemand vorige week zaterdag het stuk in de Volkskrant gelezen over het boek Jongens zijn 't van Angela Crott. Ik heb het boek gelezen en vond het zeer interessant aangezien hier in huis een echte jongen vertoeft. Ik hoop dat andere ouders met zonen er ook iets aan hebben. lees meer

[gisteren] Wat ik je kan vertellen is hoe het bij ons ging. Mijn dochter liep weinig. Ging na een stukje lopen op de grond zitten of ging huilen. We hadden vaak de buggy mee als we weg gingen. Toen ze een jaar of 2,5 3 was werd ze vaak wakker. Huilen, zere benen, ze wees dan vanalles aan van enkel tot knie. Het kon soms wel een uur duren voor het afzakte en ze min of meer weer kon slapen. Uiteindelijk bij de kinderarts terecht gekomen, die vond niks bijzonders. Bij fysio ontdekte iemand dat ze hypermobiel was. Als je zoekt op hypermobiliteits syndroom kom je heel veel tegen. Ze is daarna bij de revalidatiearts terecht gekomen en die adviseerde haar te gaan turnen om een goede spieropbouw te krijgen. Sinds ze veel sport en daarbij krachttraingen doet met sporten gaat het bijna altijd pijnvrij Verstuurd met de Ouders Online iPhone app. lees meer

[gisteren] We zitten er over te denken om in juli 5 dagen, dus 4 overnachtingen, ongeveer met de kinderen (2) naar Parijs te gaan. We hebben weinig geld en zoeken een betaalbaar appartementje/b&b/hotel. Waar/hoe zou ik kunnen zoeken om iets leuks te vinden, op internet zie ik door de bomen het bos niet :-( Heeft iemand goeie ervaring, tips? lees meer